Μάνα πνίγομαι..

Μάνα πνίγομαι, δε μπορώ να ανασάνω… Μας έχει περικυκλώσει ο καπνός. Βλέπω τα παιχνίδια μου να καίγονται, το σπίτι μας, το δάσος που μέχρι χθες έπαιζα. Οι άνθρωποι μαζεύτηκαν σε μια σταλιά παραλία, προχωράνε στη θάλασσα, κολυμπούν για να γλυτώσουν. Βλέπω συνομήλικούς μου να πηδάνε στο γκρεμό για να σωθούν…

Μάνα πνίγομαι, δε μπορώ να ανασάνω… Ρασοφόροι που διακηρύττουν την αγάπη ξερνάνε λέξεις με μίσος. Ελληναράδες βγάζουν χολή και τρέχουν πρώτοι στα κανάλια, ενώ αιγύπτιοι ψαράδες μαζί με σύριους πρόσφυγες προσπαθούν να μας βοηθήσουν..

Μάνα πνίγομαι, δε μπορώ να ανασάνω… Μας κατηγορούν, ενώ ακόμα δεν έφυγε η μυρωδιά της φωτιάς από τη γη και τη σάρκα μας..

Μάνα πνίγομαι, δε μπορώ να ανασάνω… Οι δήθεν ευθύνες θα αρχίσουν και θα τελειώσουν σε μας. Θα δωθούν υποσχέσεις και θα ξεχαστούμε, θα είμαστε μια ακόμη στατιστική, ένα νούμερο, μια προσθήκη στους νεκρούς των δρόμων και των πυρκαγιών που μαστίζουν τα καλοκαίρια μας..

Μάνα πνίγομαι, δε μπορώ να ανασάνω… Φοβάμαι ότι δε θα γελάσω, δε θα σε ξαναδώ, δε θα σε αγκαλιάσω, δε θα σου πω καληνύχτα. Μάνα, σφίξε με στην αγκαλιά σου..

Μάνα πνίγομαι, δε μπορώ να ανασάνω…

ΚΕΙΜΕΝΟ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ & ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΟΥΣΙΚΗΣ:  STEVE BART

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

More in STRANGE PEOPLE
ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΣΤΟ ΒΥΘΟ

Ο χρόνος είναι τα μαγικά χαρτάκια στα χέρια σου που φαντάζαν...

Close