STEVE BART: Η ΠΤΩΣΗ

Η αυτοκτονία δεν ήταν ποτέ επιλογή του. Ακόμα κι όταν κάτι πήγαινε στραβά, στο τέλος της μέρας θα προσπαθούσε να το αναστρέψει κι αν τελικά δε μπορούσε, θα παραδεχόταν το όποιο λάθος του και θα προχωρούσε. Θα άφηνε τον χρόνο να λειτουργήσει υπέρ του. Όχι, η αυτοκτονία δεν ήταν ποτέ επιλογή του. Δεν ήταν αυτό το είδος ανθρώπου που θα επέλεγε να τερματίσει τη ζωή του. Πάντα πίστευε πως όλα μπορούν να αλλάξουν, πως λύσεις υπάρχουν, πως οι άνθρωποι που αυτοκτονούν έχουν οδηγήσει τη ζωή τους σε τέτοιο τέλμα που η μόνη προφανής διέξοδος είναι η αυτοκτονία. Εκείνος πίστευε πως αν σκεφτείς σωστά βρίσκεις τη λύση. Πως πρέπει να είσαι πολύ άρρωστος ψυχικά και σωματικά για να αφεθείς στην αυτοκαταστροφή σου. Άλλωστε τα είχε καταφέρει όλα μόνος του. Μια καλή δουλειά με ένα ωραιότατο γραφείο, μια όμορφη γυναίκα, μια γλυκιά οικογένεια κι ένα ωραίο σπορ αυτοκίνητο για τον εαυτό του. Ε, λοιπόν, η αυτοκτονία δε μπορούσε να είναι λύση για εκείνον.

Τώρα όμως ήταν όλα διαφορετικά. Σε αυτή την πτώση που επέλεξε έβλεπε όλη τη ζωή του. Είδε τον εαυτό του παιδί να τρέχει στην παραλία σε κείνες τις διακοπές με τους γονείς του. Είδε τα πρώτα γενέθλια που θυμόταν, με όλα τα παιδιά της γειτονιάς μαζεμένα να παίζουν στην αυλή του πατρικού του. Είδε την αδερφή του μωρό να κλαίει στην κούνια της κι εκείνος νόμιζε πως ήταν κούκλα. Είδε τον πατέρα να του δίνει συμβουλές την πρώτη μέρα που τσακώθηκε με τους νταήδες στο σχολείο. Είδε τους σχολικούς του φίλους να ανάβουν τσιγάρο και να του το δίνουν. Το πρώτο του μεθύσι λίγο πριν τελειώσει το λύκειο και τις διακοπές όλης της παρέας στην Ευρώπη το καλοκαίρι που αποφοίτησαν. Είδε και τη Σάρα που τη γνώρισε στο κολλέγιο και την ερωτεύτηκε αμέσως μόλις την είδε. Η Σάρα. Ξέχασε να πάρει τη Σάρα στο τηλέφωνο. Ξέχασε να την αποχαιρετίσει.

Ξέχασε να αποχαιρετίσει τη γυναίκα του, τα παιδιά του, τους γονείς του. Μέσα στον πανικό του σκέφτηκε μόνο τον εαυτό του, κανέναν άλλο. Κάποιος έπρεπε να ειδοποιήσει τη Σάρα, να της εξηγήσει, να εξηγήσει στα παιδιά του. Κάποιος έπρεπε να το κάνει. Ο πανικός μεγάλωσε και τούτη η πτώση μοιάζει ατελείωτη. Μόνο η Σάρα μπορούσε να τον συνεφέρει τώρα. Και τι δε θα ‘δινε να ακούσει τη φωνή της, να μυρίσει το άρωμά της, να την σφίξει στην αγκαλιά του. Θυμήθηκε τον γάμο τους, την πρόταση που της έκανε εκείνο το καλοκαίρι στην Ντισνεϋλαντ, πως φώτισε το πρόσωπό της, τα μάτια της. Θυμήθηκε την ημέρα που του είπε ότι ήταν έγκυος για πρώτη φορά. Και το κουβαλούσε πάντα μέσα του, ότι τις επόμενες φορές δεν ήταν τόσο χαρούμενος όσο εκείνη τη φορά. Την πήρε αγκαλιά, την έφερε σβούρες, τη φίλησε και στο τέλος της είπε ενοχικά «νομίζω ότι το μωρό ζαλίστηκε για πρώτη του φορά».

Είδε τη μητέρα του να κλαίει όταν έμαθε ότι το μωρό θα πάρει το όνομά της. Είδε ξανά το κεφάλι της μικρής να ξεπροβάλλει στο φως, είδε τον εαυτό του να κλαίει, είδε τη μικρή να κλαίει, είδε τη Σάρα να κλαίει. Θυμάται το πρώτο τους βράδυ στο σπίτι. Την ανησυχία του, πως ξυπνούσε και πως ξενυχτούσε μαζί με τη γυναίκα του. είδε τη μικρή να μεγαλώνει, είδε να αποκτά κι άλλο παιδί. Τα είδε να μεγαλώνουν παρέα. Κι όσο εκείνα μεγαλώναν τόσο εκείνος έπρεπε να αποκτήσει περισσότερα, να πάει σε μεγαλύτερη εταιρεία, σε ψηλότερο κτήριο, στον τελευταίο όροφο. Και τώρα. Τώρα, θα τον σκότωνε αυτός ο τελευταίος όροφος. Το πάτωμα κάτω από τα πόδια του έκαιγε, φλεγόταν, τα παπούτσια του είχαν λιώσει, τα πνευμόνια του είχαν φράξει σχεδόν από τους καπνούς. Λιωμένο σίδερο και γυαλί και τόνοι κηροζίνης είχαν φτιάξει μια αποπνικτική ατμόσφαιρα. Κι εκείνος πήδηξε στο κενό, να σωθεί. Για να σωθεί πήδηξε στο κενό. Όχι, σε καμία άλλη περίπτωση η αυτοκτονία δε μπορούσε να είναι λύση. Όχι για εκείνον. Μόνο τώρα. Τώρα που ένα αεροπλάνο είχε πέσει στους μεσαίους ορόφους και είχε κάνει το κτήριο μια τεράστια βόμβα, που θα κατέρρεε. Γύρισε να δει που βρίσκεται ο δρόμος. Και είδε τον δρόμο…

ΚΕΙΜΕΝΟ, ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΟΥΣΙΚΗΣ:  STEVE BART

PHOTO CREDITS Richard Drew https://en.wikipedia.org/wiki/Richard_Drew_(photographer)

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

More in STRANGE PEOPLE
STEVE BART: ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ

Είχε σκοτεινιάσει. Ο ουρανός ήταν μαύρος, χωρίς φεγγάρι και τα αστέρια...

Close