STEVE BART: ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΚΕΙΝΗ

Προσπαθώ να διαβάσω τη σκέψη σου. Να δω γιατί ακούς αυτό το τραγούδι σιωπηλά, ξαπλωμένη στο κρεβάτι σου κοιτώντας το τζάμι και σκεφτόμενη τις θάλασσες και τα ταξίδια που για καιρό έχασες, αναζητάς ένα πανί, ένα ιστίο να σε περάσει απέναντι. Στις κορφές του Ψηλορείτη και στα κύματα του Ηρακλείου…

Σε είδα πάλι στη Λήμνο, να γυρεύεις μουσική να χωρέσεις τους στίχους σου. Σε είδα μόνο να περπατάς στη μικρή προκυμαία που ένωνε τον ντόκο που άραζαν τα πολεμικά με εκείνο των εμπορικών. Στον Καραγκιόζη να πίνεις μπύρες και στο κάστρο της Μύρινας να χαζεύεις τα ελάφια. Ποτέ δεν μπόρεσες να βρεις τη μουσική που έψαχνες. Κι εκείνοι οι στίχοι που σιγοψιθύριζες ξεχάστηκαν και τώρα πια οι πέτρες τους τραγουδούν και ο ήλιος, όταν λαμπερός καίει τα πρόσωπα των Λημνιωτών…

Κι εσύ πέρασες απέναντι. Στην παλιά πόλη των Χανίων σε είδα να περπατάς και μετά στα σοκάκια της Πλάκας και στου Θησείου. Χρόνια αργότερα στη Νέα Υόρκη και λίγους μήνες πριν στη Σύρο, να μαζεύεις μουσικές ρεμπέτικες και δοξολογίες καθολικές. Δε θα ξεχάσω κι εκείνη τη νύχτα στην Σκιάθο, σε ένα δίπατο παραδοσιακό και με νερό που μύριζε κλεισούρα, να χορεύεις και να γελάς…

Δώσε μου τη μουσική σου να αρχίσω το τραγούδι κι εκεί να σηκωθούν οι χορευτές της Κρήτης και τα παιδιά του Πόντου, τα παλικάρια από την Ήπειρο και οι κοπέλες της Κέρκυρας. Και ξάφνου μέσα να μπεις εσύ, στον πρώτο και μοναδικό σου ζεμπέκικο, ήλιους να ζαλίσεις και τρελούς να λογικέψεις…

Με κοίταξες σε ένα σοκάκι στο Λονδίνο και χρόνια αργότερα με ρώτησες τι θέλω να παραγγείλω, σε ένα καφενείο στο Πήλιο. Σε μια βάρκα κάποιο καλοκαίρι σε είδα γυμνή να βουτάς στη θάλασσα και αργότερα σε είδα σε μια διαφήμιση στην τηλεόραση. Σε είδα και στο πρώτο μου μεθύσι, να γελάς με τους φίλους σου και να μου ρίχνεις κλεφτές ματιές…

Σε περιμένω εκεί που φοβάσαι να έρθεις. Εκεί που μόνο τα βλέμματά μας συναντήθηκαν και πάλι χαθήκαμε, στο παράθυρο του αυτοκινήτου που με προσπέρασε, στη μηχανή που ήταν σταματημένη στο φανάρι. Σε περιμένω εκεί που κι εγώ φοβάμαι να πάω, σε αυτή την απόσταση που δε θέλω να διανύσω…

Θα σε ξαναδώ στο δρόμο, στο βλέμμα ενός παιδιού. Θα συναντηθούμε, το ξέρω πως θα συναντηθούμε. Στο άρωμα της κοπέλας που θα με προσπεράσει βιαστική στο δρόμο μιλώντας στο κινητό της. Στο χρώμα των μαλλιών της, στο πως θα με ρωτήσει «τι ώρα είναι»…

Ήρθε η ώρα να σωπάσουμε, να χαθούμε σε τούτο το ηλιοβασίλεμα, να δροσιστούμε σε αυτή την απέραντη θάλασσα που απλώνεται μπροστά μας. Ήρθε η ώρα να γίνουμε μια ανάμνηση, μια φωτογραφία στο άλμπουμ που θα κρύψουμε στην αποθήκη…

ΚΕΙΜΕΝΟ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ & ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΟΥΣΙΚΗΣ:  STEVE BART

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

More in STRANGE PEOPLE
ΕΙΡΗΝΗ ΧΑΤΖΗΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΟΥ: ΜΙΑ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Υπάρχουν φορές που αναρωτιέμαι το γιατί θα πρέπει οι αφηγήσεις στις...

Close